ലക്ഷക്കണക്കിന് സാധാരണക്കാരുടെ ഏക ആശ്രയമായ കേരളത്തിലെ സർക്കാർ മെഡിക്കൽ കോളേജുകൾ ഇന്ന് വെറും പേരിന് മാത്രമായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്. പുറംലോകത്തോട് ‘കേരള മോഡൽ’ ആരോഗ്യമേഖലയെക്കുറിച്ച് വാചാലരാകുന്ന അധികാരികൾ സ്വന്തം നാട്ടിലെ മെഡിക്കൽ കോളേജുകളുടെ ഉള്ളറകളിലെ ശോചനീയാവസ്ഥ സൗകര്യപൂർവ്വം മറന്നുകളയുന്നു. മികച്ച ചികിത്സ സൗജന്യമായി ലഭിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ എത്തുന്ന രോഗികളെ കാത്തിരിക്കുന്നത് ദുരിതങ്ങളുടെയും അവഗണനയുടെയും ഒരു നീണ്ട നിരയാണ്.
ശ്വാസംമുട്ടുന്ന വാർഡുകൾ; വരാന്തകളിലെ നരകയാതന
മെഡിക്കൽ കോളേജുകളിലെ ഏറ്റവും ദയനീയമായ കാഴ്ച വാർഡുകളിലേതാണ്. ഒരു ബെഡിൽ തന്നെ ഒന്നിലധികം പേരെ കിടത്തേണ്ട ഗതികേട് പലയിടത്തുമുണ്ട്.
- തറയിലെ ദുരിതക്കിടക്കകൾ: വാർഡുകളിൽ സ്ഥലം തികയാതെ വരുമ്പോൾ വരാന്തകളിലും കോറിഡോറുകളിലുമാണ് രോഗികളെ കിടത്തുന്നത്. ശൗചാലയങ്ങൾക്ക് തൊട്ടടുത്ത് പോലും മൂക്കുപൊത്തിക്കൊണ്ട് രോഗികൾക്ക് കിടക്കേണ്ടി വരുന്നു.
- വൃത്തിഹീനമായ ചുറ്റുപാട്: ദിവസങ്ങളോളം വൃത്തിയാക്കാത്ത തറകളും കവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന മാലിന്യക്കുപ്പകളും വാർഡുകളിൽ അസഹനീയമായ ദുർഗന്ധം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഒരു അസുഖം മാറാൻ എത്തുന്നവന് പുതിയ അണുബാധകൾ (Hospital-acquired infections) സമ്മാനിക്കുന്ന കേന്ദ്രങ്ങളായി വാർഡുകൾ മാറി.
ജീവൻ പണയം വെച്ചുള്ള കാത്തിരിപ്പ്
അത്യാഹിത വിഭാഗത്തിൽ (Casualty) എത്തുന്നവർക്ക് അടിയന്തര ചികിത്സ ലഭിക്കുക എന്നത് ഇന്ന് ഒരു ലോട്ടറി അടിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്.
- ഇഞ്ചക്ഷനായി മണിക്കൂറുകളുടെ ക്യൂ: വേദനകൊണ്ട് പുളയുന്ന ഒരു രോഗിക്ക് അത്യാവശ്യമായി നൽകേണ്ട ഒരു പെയിൻ കില്ലർ അല്ലെങ്കിൽ ഇഞ്ചക്ഷൻ എടുക്കാൻ പോലും കൗണ്ടറുകൾക്ക് മുന്നിൽ മണിക്കൂറുകൾ വരിനിൽക്കേണ്ടി വരുന്നു.
- ചികിത്സയിലെ കാലതാമസം: ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഓരോ മിനിറ്റും വിലപ്പെട്ടതാണെന്നിരിക്കെ (Golden Hour), പേപ്പർ വർക്കുകളുടെയും ജീവനക്കാരുടെ കുറവിന്റെയും പേരിൽ ചികിത്സ വൈകുന്നത് പലപ്പോഴും മരണങ്ങൾക്ക് വരെ കാരണമാകുന്നു.
നോക്കുകുത്തികളായി ഉപകരണങ്ങൾ; തകർന്ന വീൽചെയറുകൾ
ഗുരുതരാവസ്ഥയിലുള്ള ഒരു രോഗിയെ ആംബുലൻസിൽ നിന്ന് അത്യാഹിത വിഭാഗത്തിലേക്കോ വാർഡിലേക്കോ മാറ്റണമെങ്കിൽ കൂട്ടിരിപ്പുകാർ പെടുന്ന പാട് ചില്ലറയല്ല.
- ടയറില്ലാത്ത ട്രോളികൾ: ലഭ്യമായ വീൽചെയറുകളും ട്രോളികളും മിക്കതും ഉപയോഗശൂന്യമാണ്. ഒന്നുകിൽ കാലൊടിഞ്ഞവ, അല്ലെങ്കിൽ ടയറില്ലാത്തവ.
- താങ്ങിയെടുക്കേണ്ട ഗതികേട്: പലപ്പോഴും രോഗികളെ ബന്ധുക്കൾ തന്നെ താങ്ങിയെടുത്ത് കോണിപ്പടികൾ കയറേണ്ട അവസ്ഥയാണ്. കോടികളുടെ ഫണ്ടുകൾ അനുവദിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് പറയുമ്പോഴും അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളായ ഒരു സ്ട്രെച്ചർ പോലും ലഭ്യമാക്കാൻ ആശുപത്രി മാനേജ്മെന്റിന് കഴിയുന്നില്ല.
സൗജന്യ ചികിത്സയെന്നത് വെറും പാഴ്വാക്ക്
സർക്കാർ ആശുപത്രികൾ സൗജന്യമാണെന്നത് ഇന്ന് വെറും കടലാസുകളിൽ ഒതുങ്ങുന്ന സത്യമാണ്.
- മരുന്നുകൾ പുറത്തുനിന്ന്: ആശുപത്രി ഫാർമസികളിൽ അവശ്യമരുന്നുകൾ പോലുമില്ല. ലക്ഷങ്ങളുടെ ബില്ലുകളാണ് പുറത്തുള്ള പ്രൈവറ്റ് മെഡിക്കൽ സ്റ്റോറുകളിൽ നിന്നും വാങ്ങാൻ ഡോക്ടർമാർ കുറിച്ചുനൽകുന്നത്. കൂലിപ്പണി ചെയ്ത് ജീവിക്കുന്ന സാധാരണക്കാർക്ക് പലപ്പോഴും കിടപ്പാടം വരെ പണയം വെച്ചാണ് ഇതിനുള്ള പണം കണ്ടെത്തേണ്ടി വരുന്നത്.
- ടെസ്റ്റുകൾക്കും സ്വകാര്യ ലാബുകൾ: സ്കാനിംഗ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള പരിശോധനകൾക്കും യന്ത്രത്തകരാർ എന്ന പേരിൽ പുറത്തെ ലാബുകളെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വരുന്നു.
അധികാരം കാണിച്ച് ജീവനക്കാർ; കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ച് ആരോഗ്യവകുപ്പ്
രോഗികളോടും കൂട്ടിരിപ്പുകാരോടും അങ്ങേയറ്റം മോശമായാണ് പല ജീവനക്കാരും പെരുമാറുന്നത്. എന്തെങ്കിലും വിവരങ്ങൾ ചോദിച്ചാൽ ധാർഷ്ട്യത്തോടെയും പുച്ഛത്തോടെയുമാണ് മറുപടി ലഭിക്കുക. സുരക്ഷാ ജീവനക്കാർ മുതൽ താഴെത്തട്ടിലുള്ള ചില ഉദ്യോഗസ്ഥർ വരെ അനാവശ്യമായ അധികാരപ്രയോഗം നടത്തുന്നു.
പരാതികൾ ലഭിച്ചിട്ടും, ആരോഗ്യവകുപ്പും ബന്ധപ്പെട്ട മന്ത്രിമാരും ഇതൊന്നും അറിഞ്ഞ മട്ടില്ല. മിന്നൽ പരിശോധനകൾ വെറും പ്രഹസനമായി മാറുന്നു. പ്രശ്നപരിഹാരത്തിന് യാതൊരുവിധ തുടർനടപടികളും ഉണ്ടാകുന്നില്ല.
മാധ്യമങ്ങളുടെ മൗനം
ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം ഈ വിഷയത്തിലുള്ള മാധ്യമങ്ങളുടെ മൗനമാണ്. സമൂഹത്തിലെ ചെറിയ വിഷയങ്ങളിൽ പോലും മണിക്കൂറുകളോളം ചർച്ച നടത്തുന്ന വാർത്താ ചാനലുകളും പത്രങ്ങളും, സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവന്മരണ പോരാട്ടമായ ഈ വിഷയം വാർത്തയാക്കാൻ തയ്യാറാകുന്നില്ല.
മെഡിക്കൽ കോളേജുകളുടെ ഈ ശോചനീയാവസ്ഥയ്ക്ക് അടിയന്തരമായി ഒരു പരിഹാരം കണ്ടില്ലെങ്കിൽ, അത് കേരളത്തിന്റെ പൊതുജനാരോഗ്യ മേഖലയുടെ പൂർണ്ണമായ തകർച്ചയ്ക്കാകും വഴിവെക്കുക. അധികാരികൾ ഇനിയെങ്കിലും കണ്ണ് തുറക്കുമോ എന്നാണ് ജനങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത്.
